Zoeken
  • Isabelle

Mijn liefde-haat verhouding met mijn piano


Mijn liefde-haat verhouding met mijn piano

Ik speel piano. Dat wist je waarschijnlijk nog niet. Ik vertel er namelijk heel weinig over. En dat komt omdat er een heel persoonlijk verhaal aan vast hangt.

Mijn piano is voor mij namelijk niet zomaar een piano. Piano spelen is voor mij niet zomaar piano spelen.

Als jong meisje wist ik al snel dat ik piano wilde leren. Ik had interesse voor muziek, ik had een peter die geweldig mooi piano kon spelen en ik wilde dat zelf ook kunnen.

Ik volgde notenleer en pianolessen en ik had het wel redelijk goed in de vingers.

Naarmate mijn pianojaren evolueerden was er ook een andere droom die mee groeide. Een droom die steeds meer vorm kreeg in mijn hoofd en in mijn hart.

Later, als ik zou trouwen, zou ik mijn eigen piano hebben. En. Nog een beetje later, als ik zwanger zou zijn, zou ik elke dag piano spelen voor die kleine spruit in mijn buik. Ik zou de mooiste, zachtste, meest liefdevolle melodietjes spelen.

Ik zag mezelf zitten aan mijn piano. In het begin zonder (zichtbare) buik, dan met een heel klein buikje, nadien een gewone mooie ronde zwangere buik en op het einde een gigantisch dikke buik waarbij ik me zelfs niet goed kon inbeelden of dat eigenlijk nog wel handig zou zijn om piano te spelen. Want waarschijnlijk zet je je benen dan nog wijder open om die buik te omzeilen, maar kan je dan nog wel even vlot aan die pedalen? Enfin, het zou zichzelf wel uitwijzen zeker? Die ‘hoe’ was misschien nog wel een vraag, de ‘of’ was dat allesbehalve.

Die droom was zo helder geworden dat er na verloop van tijd totaal geen twijfel meer was over de realisatie ervan.

Een tweetal jaren na onze trouw, en na veel sparen, kocht ik mijn droompiano. Een echte beauty, met een fantastische stem. Love at first sight. Deel één van de droom was een feit.

En deel twee, op dat moment ook al in de concrete fase, mocht liefst van al zo snel mogelijk volgen. Maar het kwam er niet. Toen niet. En na verloop van tijd werd de ‘niet’ een ‘niet meer’.

Ik heb heel lang geen piano gespeeld. Omdat die confrontatie van wat niet is en niet zou zijn te heftig was. Er waren zoveel andere dingen die ik wel vrij snel kon oppikken. Maar dat niet. Dat vroeg tijd, veel meer tijd.

Dit was één van mijn moeilijkste stappen.

En zo hebben we er allemaal wel één of meerdere. Toch?

Dat is heel normaal. Dat is ok.

Er zijn stappen die je snel kunt zetten en andere die veel meer tijd vragen.

Er bestaat geen ‘quick fix’ voor jouw verdriet. Althans, daar geloof ik niet in. En daar doe ik niet aan mee.

Maar ik geloof wel in stap voor stap. En dat duurt misschien wel wat langer. Maar het zorgt er ook voor dat je niet enkel die kleine en gemakkelijke stappen durft zetten maar op termijn ook de moeilijke durft en kunt nemen.

#ongewildkinderloos

0 keer bekeken

© 2016-2020 by Isabelle Ryckaert

Isabelle Ryckaert

Kinderwensbegeleiding

Tel: 0493/51.26.40

  • Facebook Clean Grey

BTW BE0663.616.194