Zoeken

klasvriendinnenreünie

De jaarlijkse reünie met de klasvriendinnen uit het middelbaar, elke keer weer een hoogtepunt om naar uit te kijken. Gisteren was er weer eentje. En gelukkig kon ik er onverwacht toch nog bij zijn. Een doodnormaal concept, waardoor het ijzersterk werkt. Een living inpalmen van één van de vriendinnen, een zelfgekookt potje naar keuze meebrengen (alles samen zorgt dat dan voor een véél-gangen menu), de man des huizes wegjagen (daar moeten we vreemd genoeg nooit moeite voor doen), en hilarische "weet je nog toen..." momenten oprakelen. Ik kan je zeggen, buikpijn gegarandeerd. In de positieve zin. Niet alleen door de overdaad aan lekker eten, maar ook door de vele lachsalvo's. En soms vallen

Trots

Trots, dat is inderdaad het woord dat ik zocht. Het blijft heel bijzonder om - zeker na zoveel tijd ook - een mailtje te krijgen van een klant met wie ik een traject heb gedaan. Een mail waarin ze o.a. schrijft dat "een jaar zo snel voorbij is, en hoe het ineens helemaal anders kan zijn". Want het is wel zo dat ik zaken bespreekbaar kan maken dingen in beweging kan zetten tools en handvatten kan aanreiken en dingen in vraag durf te stellen. Maar het 'echte' werk, de bewustwording, het toelaten, het durven bewegen, en het aan de slag gaan, dat kan ik niet in haar plaats doen. Dat doet zij zelf. Dus als het resultaat is dat het "ineens helemaal anders kan zijn" (en zonder in detail

Gisteren was het er nog eens

Gisteren was het er nog eens. Dát gevoel. Een gevoel waar ik tientallen woorden kan voor opsommen, maar waarvoor geen enkel woord voelt als het juiste. Een gevoel waarbij ik kan blijven zoeken naar de trigger die het heeft veroorzaakt, maar geen enkele vind als dé aanwijsbare reden. Het was er. Ineens. Onverwacht. Heel even bracht het me van mijn stuk toen in eerste instantie mijn hoofd in actie schoot en 'dit wel even zou proberen analyseren'. Tot ik meteen daarna weer doorhad waar het nu echt om draait. En waarin ook de kracht verscholen zit. Want dit gevoel wil niet 'verklaard' worden. Het wil gevoeld worden. Even laten weten dat het er nog is. En dat het ok is om er te zijn. Ik verp

De vrouw in mij was zoek

De vrouw in mij was zoek. Ik was haar verloren. Niet zomaar ineens. Maar along the road. Het slikken van hormonen, het zetten van spuitjes, een lichaam dat een onderzoeksobject geworden was, dat op commando leefde, dat in een continue staat van stress verkeerde, en niet deed wat het verondersteld was te doen, de psychologische druk, de emotionele druk, het had er allemaal geen goed aan gedaan. Ik voelde me geraakt in het diepste van mijn zijn. Mijn vrouw zijn. Verminderd vruchtbaar zijn en de vele jaren vruchtbaarheidsbehandelingen hadden sporen nagelaten. Waar was die vrouw in mij gebleven? En wié was die vrouw dan wel? Zoals ze gaandeweg verdwenen was kwam ze gaandeweg terug en

© 2016-2020 by Isabelle Ryckaert

Isabelle Ryckaert

Kinderwensbegeleiding

Tel: 0493/51.26.40

  • Facebook Clean Grey

BTW BE0663.616.194